Búsqueda personalizada

Tres puntos moi loitados nos noventa minutos, nun partido de equipo, no que foi necesario que todo o mundo estivera a un bo nivel para conseguir a victoria que foi moito máis complicada do que di o marcador final.

O partido comenzou con unha clarísima ocasión de Jorge, nunha bonita combinación con Domin, recorta a un defensa e co porteiro adelantado faille unha vaselina que se vai ó longueiro e a defensa saca o rechace. O partido foi de moito traballo sobre todo no medio do campo que foi onde se decideu o partido, xa que os nosos mediocampistas conseguiron que o equipo visitante non fora quen de crear xogadas. Asi solo se acercaron en xogadas a balón parado pero sen excesivo perigo. Neste período as ocasións máis claras disfrutámolas nos, ademáis da xa resaltada de Jorge, destacar unha falta de Otero ó borde da área que pega no pau, e outra ocasión de Monty que solo na área tira e o porteiro salva cunha boa parada. As ocasións foron nosas pero o partido non tiña un dono claro. 0 a 0

Empezamos a segunda parte sen nada dito e esperando que o Negreira achucahara máis, pero non foi así, incluso nos nos situamos un pouco mellor no campo. A eso tamén axudou que os cinco minutos Otero (ahora resulta que é Beckham) saca perfectamente unha falta a donde doe e Nacho anticipase á defensa e marca o 1 a 0. Esto dounos máis seguridade. Dez minutos despois outra vez Otero saca outra falta (esta vez non tan ben sacada) un defensa erra no despexe e Nacho que aparece por alí regatea ó porteiro e marca o 2 a 0. Foi o que necesitábamos para xogar con tranquilidade salir nas contras, nunha delas Nacho plántase diante do porteiro que para o balón fora da área coa man. Despois das discusións de si era roxa ou non (para min roxa de libro), Monty lanza a falta e marca o 3 a 0. Eles viñeronse a arriba e nos recuamos bastante e comenzaron a ter algunha ocasión clara sobre todo un tiro ó longueiro dende fora da área, e así reduciron diferencias nunha xogada que se pudo sacar o peligro de primeiras, complicámonos a vida e un xogador solo no punto de penalty marca a placer. Foi o 3 a 1. Tiñan pouco tempo para a remontada e adiantaron moito máis as líneas e descoidaron a retaguardia cousa que aproveitou Correa para roubarlle o balón a un defensa en tres cuarto de campo e co porteiro adelantado marcar o gol da tarde. O estadio veuse a baixo. Foi o definitivo 4 a 1 que xa sentenciou aos visitantes e o partido.
Con menos ocasións que o día do Guadalupe metemos 4 goles e os de Boiro escapáronse vivos. Son puntos que non deberían de escaparse. Para a semana ven o Alambique lider e arrasando.

O CRACK DO PARTIDO



Nun partido no que todo o equipo estivo a un bo nivel voullo da a Nacho, máis que nada polos dous goles e ademáis traballou bastante ben no medio do campo. Tamén estiveron moi ben Zalez e Monty sobre todo no traballo oscuro e que non luce pero que é tan importante ou máis que o outro

4 Comments:

  1. Anónimo said...
    ainda coincidindo no fondo da crónica, a cal pareceme moi axustada a realidade, haille que poñer un pero a mensaxe subliminal do último gol da tarde, co que o estadio veuse abaixo (o sector crítico sabe do que falo)...,polo demais coincido no bo traballo dos do medio campo, e tamen destacar a Jorginho que a pesares de non mollar,leva un comenzo de tempada fenomeno,igual que Monty, esperemos que a ningún dos dous lle gripe o motor (ou a cabeciña...)
    Sueiro said...
    Ultimamente o anónimo está moi dacordo conmigo, eu creo que quere que o poña de crack do partido....
    Anónimo said...
    sr cronista non cambie de tercio, que cando aconteza a moción de censura presidencial,seica o primeiro galáctico en vir, vai ser o Canillas.
    Sueiro said...
    a mocion de censura como vaia ó ritmo que hasta o de agora, teño titularidade durante bastante tempo.

Post a Comment